Roze wolk

Ik zat op zolder in pyjama. Tranen bleven lopen, ik zag wazig. Beneden hoorde ik wouter (baby) huilen. Het drong niet to me door. Ik was 36 en voelde me een kind van 12. Geen moeder op een roze wolk. Ik voelde heel veel verantwoordelijkheid, maar ik kwam tot helemaal niets.

Kiksrukak: geglazuurde eenzaamheid in de dooi • VROUW (39) • Plek: zolder (36)

Roerloos

Ik leef
op harde tranen

mijn handen
zijn droog

mijn armen
gesloten

mijn voeten
vereelt

mijn mond
vormt geen
woorden meer

En toch
adem ik.

Wonderlijk om
zo te leven

Vrouw (64) • PLEK: mijn huis • Aniu: samengedrukte eenzaamheid

Tweezaamheid

Ik kom hem weer tegen, de eenzaamheid. In feite zijn we met z’n tweeën, dus vormen we een tweezaamheid. Hij vertelt mij dat hij mij soms lui vindt en wil mij met zijn aanwezigheid aansporen tot actie. Met tegenwerkende kracht ga ik er dan toch voor. Ik sta op, steek een sigaret aan en ga weer op pad.

Man

Onafscheidelijk gescheiden

Zaterdag nacht rond vier uur. De straten zijn donker, kil en verlaten. De lucht is helder en starend naar de hemel lijken de sterren steeds feller te gaan stralen. De geur van regen op het met bladeren bezaaide asfalt lijkt te worden versterkt wanneer ik er overheen fiets. Vermoeid rij ik op mijn fiets die aanloopt. Het knerpende schelle geluid kaatst tegen de gebouwen. Ik denk aan de rumoerige, gezellige avond. Alle lachende gezichten die ik alleen uit verhalen kende. Het doffe licht van het bruine café. Al fietsend naar huis neem ik onbewust straten die niet op mijn route liggen. Ik dwaal door de gure, donkere herfstnacht. Ik zie haar lach voor me. Ik lach terug maar tranen branden in mijn ogen. Met een blij gevoel neem ik tevreden afscheid, rijdend op mijn fiets. Ik zal haar missen.

PLEK : DORPJE IN EDE (23) • VROUW (23)

Heimwee

Het is een warme zomeravond in Cuba. Ik ben geslaagd voor mijn eindexamen en heb een jaar gespaard voor deze reis. Met mijn vriendin zit ik in een kleine haven. We kijken uit op oude vissersbootjes. Onze benen bungelen over de rand van de kade. Ik ruik de zee, hoor golfjes klotsen en zie de reflectie van lantarens in het water. Mijn zus is ziek thuis, in Nederland. Mijn vriendin vraagt of ik haar mis en aan haar moet denken. Natuurlijk mis ik haar! Vanaf dat moment zijn we stil. Mijn vriendin vat dit op als een belediging en spreekt niet meer met me. In de verte hoor ik muziek op een terrasje. Ik wil naar huis.

PLEK: Een warme, kleine vissershaven (21) • MAN (22)

School eenzaamheid

In de eerste klas van de middelbare school vroeg ik een meisje naar het Bruggergala. Ze zei ja en dat ze er zin in had, om me de volgende dag met haar vriendinnen te vertellen dat het een grapje was. Ik stond in de gang van het oude, kloosterachtige gebouw. Er waren hoge, koude, enkelzijdige ramen en een donkerbruine houten vloer. Ik was twaalf en voelde me heel eenzaam omdat het eigenlijk altijd wel zo ging en ik vroeg me af waarom. Het was zo’n moment dat er heel veel mensen om je heen zijn, maar dat je dat niet doorhebt. Nadat zij en haar ‘vriendinnen’ hun gemene lach uitkakelden kreeg ik de neiging mijn schoolboeken naar haar hoofd te gooien.

PLEK: Middelbare school, het gedeelte dat vroeger een klooster was. (12 of 13 jaar) • MAN (19)

Zelfgekozen eenzaamheid

Als ik een boek schrijf, of een plan maak, zoek ik de eenzaamheid op. Ik ga bijvoorbeeld wandelen om mijn gedachten te ordenen in een stad vol mensen, in de buurt van mijn kantoor. Mijn blik is naar binnen, niet naar buiten. Ik kan iets kopen, en vriendelijk groeten, zelfs even een praatje maken zonder dat deze naar binnengerichte blik verdwijnt. Ik word daar beter in naarmate ik ouder word.

De eenzaamheid in de stad bevalt me beter dan die in de natuur, die ik altijd wat overweldigend vind. Op een berg, in de duinen, als ik lang geen mensen zie vind ik dat iets wat beangstigend. Ik noem het mijn Roodkapje complex.

Er zijn ook soorten eenzaamheid die ik ken of heb gekend die met pijn of verdriet gepaard gaan, maar nu wilde ik graag over die eenzaamheid vertellen, die hoort bij concentratie en het scheppen van iets nieuws.

Akeirorak: nieuwe bewegende eenzaamheid LOCATIE: Amsterdam Centrum • VROUW (48)

eindeloze eenzaamheid

Mijn ouders zijn overleden en verder heb ik heb geen verdere familie, geen vrienden of vriendinnen. Nu begint de zomer er weer aan te komen. Kon ik het leven maar gewoon stoppen met doorgaan. Ik ben nu 26 jaar en mijn ouders zijn overleden toen ik 14 jaar was. Ik heb een jaar op straat rond gezworven. Ik heb toen een vriend gekregen die me de prostitutie in heeft geholpen. Twee jaar lang voor hem moeten werken. Nergens kon ik naar toe. Ik ben weg gehaald door de politie, maar die hebben me diep ver weg gestopt. Ver van alles wat me bekend was en nog goed voelde, ook al was het niet goed. Het is later nog een keer gebeurd, weer een man die alleen maar geld aan me wou verdienen.

Ik ben nu 26 en ik heb nog steeds niks kunnen opbouwen waar ik blij mee kan zijn. Ik woon nu op mezelf ergens in Friesland en ben altijd alleen. Met kerst, met oud en nieuw en met al die andere zogenaamde gezellige familiedagen zoals mijn verjaardag. nooit komt er iemand bij me langs. Ik zit weer op school, maar weet niet voor hoe lang. Ik zou zo graag eens een keer uit willen gaan of iets anders doen.

En nu komt straks de zomervakantie… hoe lang moet ik dit nog aankunnen…

VROUW (26) • FRIESLAND

Aput: uitgespreide eenzaamheid

Als kind wist ik al dat ik nergens bij hoorde, niet bij mijn familie, niet bij mijn vrienden of kennissen. Ik kwam wel eens bij iemand, maar voelde me altijd het vijfde wiel aan de wagen. Nu word ik zestig en het is nog steeds hetzelfde. Ik werk fulltime. Ik praat met sommige collega’s, maar doe nergens aan mee. Niet met de pauzes en ik eet geen gebak op verjaardagen. Zelf vier ik al jaren geen feestdagen meer, omdat het niet meer hoeft van mij. Ik leef hoofdzakelijk om zo snel mogelijk mijn laatste dag te bereiken op deze wereld.

Zelfs warm eten heb ik opgegeven. Ik doe mijn rolluiken niet meer open. en ik kom alleen nog buiten om boodschappen te doen. Ik ben niet bang om naar buiten te gaan, het heeft allen geen zin meer vanwege mijn hernia. Ik heb mijn vrijwilligerswerk moeten opgeven, het hindert mij. Mijn vaste baan hindert mij. Mijn dagelijkse dingen, zoals aankleden. Daarbij ben ik licht incontinent geworden door de hernia. Allemaal extra redenen om niet naar buiten te gaan of om met niemand om te gaan. Mensen geef je een vinger, om je daarna neer te trappen.

Ik heb geen hekel aan mensen. Vertrouwen doe ik ze ook niet, dus sta ik echt alleen. Altijd zo geweest en het zal altijd zo zijn. Het enige wat telt voor in het leven is voor mij gevoel. Geld of materiële zaken geef ik niet om. En net datgene waar ik wel om geef kan ik niet bereiken. Dus ik stap graag opzij en laat het leven graag over aan iemand die er voor kiest. Als euthanasie een kans krijgt sta ik vooraan. Een hollander, die weet wat echte eenzaamheid is.

man (60) • LOCATIE: OVERAL

Aniu: Samengedrukte eenzaamheid

Ik sta voor de spiegel mijn haar te borstelen. Ineens komt mijn broer van de trap af. hij grijpt me bij mijn borsten. Knijpt er hardhandig in. Ik geef een harde gil. Mijn broer verdwijnt snel naar buiten en rijdt weg op zijn brommer.

Mijn moeder komt uit de keuken. Huilend vertel ik haar wat er gebeurde. Ze zegt: ‘Je bent oud genoeg om te weten dat jongens van borsten houden. Dan moet je er ook niet zo verleidelijk bij gaan staan.’en ze loopt rustig terug naar de keuken.

Mijn broer is die avond niet voor 22.00 uur thuis. Mijn moeder is ongerust. Ze zegt tegen mij: ‘dat komt omdat jij overal zo’n punt van maakt. Zorg dat je het meteen goedmaakt met je broer.’

VROUW (32) • LOCATIE: HET OUDE HUIS • LEEFTIJD TOEN: 14