Buitengesloten

Ik ben twaalf en loop op de trap in de sporthal ‘Minding my own busines’’. Een groep komt mij tegemoet. Een meisje — dat ik niet kende — kijkt me aan en zegt ‘wat ben jij een sukkel zeg!’ ik weet niet eens of ze me uitlachten, maar het wat voor het eerst dat ik me realiseerde dat de wereld heel gemeen kan zijn. Zomaar.

MAN(45)• Aniu: samengedrukte eenzaamheid • Locatie: sporthal(12)

Bezinningstijd

Niet deelnemen aan het leven wat vrienden hebben. Loststaan en veel achter de computer. Blijven zoeken en niet meer aankleden ‘s morgens. Daar heel lang mee wachten. Niet gebeld worden, omdat vrienden een ander lvensritme hebben. Zoeken en veel te veel denken. Doordraaien in eigen gedachten. Welk nut is er nog? Geen levenslust. Zoekende en ook geen gewone leuke dingen meer doen. Maar ook weten dat het goed komt..

vrouw (53) • locatie: thuis (50) • gedachtenstroom

Verstijvende eenzaamheid

Het is woensdagmiddag. We zijn aan het brainstormen. Links zitten Carla, Peter, Paul, recht L, J&M. Harold zit schuin tegenover me. De zon valt door het raam op de tafel. Alle aandacht is gericht op de flipover. Er staat 1D,2D,3D,4D op. Op tafel staan de kopjes koffie, water en de zelfgebakken taart. Hij si alweer 3/4 op. En lekker! Ik hoor iedereen bevlogen en geanimeerd praten. Ik zit in een bubbel, een andere wereld. Ik versta wel wat ze zeggen, maar ik versta het niet. Langzaam vult de bubbel zich met koude lucht die mij binnen dringt. Ik verstijf en voel me van een andere planeet.

VROUW

Alleen

Een paar jaar geleden kreeg ik ziekte van Pfeiffer, ik was moe, zooo moe, sliep, lag op de bank en had het koud. Ik had het zo koud dat geen deken of kruik echt hielp. Werken lukte ook niet. Ik zakte steeds dieper, het duurde maanden, een jaar, de ziekte hoorde al over te zijn, maar het enige dat ik kon was nóg dieper zakken in donkerte, omdat een wijze vrouw steeds weer zei dat dat de enige weg was. Toen ik helemaal op de bodem kwam, voelde ik het woord ‘eenzaamheid’ opkomen. Zwart, dof, ellendig en totaal onthand was ik, panisch boos en verlamd tegelijkertijd. Ik dook weg, rende, danste en las alles dat beschikbaar was over ‘eenzaamheid’ en gaandeweg ging ik erdoor, leerde het gevoel kennen, kwam een ervaring van stroming en licht, van dat ik in mijn kern niet alleen ben, maar al – één, verbonden met alles. Dat ervaar ik nu nog steeds….

VROUW (42) Plek: thuis (35)

Loodgrijze eenzaamheid

Ik was ongeveer 14 aar oud, mijn vader en moeder brachten me naar een zeilkamp. Op weg erheen dacht ik nog dat ik het leuk zou vinden. Maar aan boord in de klipper zakte er een lood en loodzwaar gevoel van ontreddering angsten en eenzaamheid over me heen. Dat is de hele week blijven hangen, ik werd ziek van het gevoel. Ik was ontroostbaar voor de leiding die wel hun best deden. Het maakte alleen maar erger eigenlijk. Aan het einde van de week werd ik bevrijd en moest ik inwendig heel hard huilen.

MAN(60) • FRIESLAND (14 JAAR) • het zeilkamp

Momentum

Op een mistige middag de portiekdeur openduwen van een naoorlogs flatten complex. De postbox openen en zien dat er die dag geen post is bezorgd. In je rommelige huiskamer de laptop opstarten en zien dat er geen post in je inbox zit. De voicemail van je telefoon afluisteren en horen dat er 8 oude berichten zijn. In de tas die op de stoel ligt graaien naar je mobiel en zien dat er geen sms naar jouw verstuurd is.

VROUW (46) • Plek: flat (46 jaar)

Tranenstilte

Twee jaar lang had ik weinig mensen gesproken, ik woonde in een vervallen werkplaats, als ik kookte was het op een vuurtje buiten, maar meestal kookte ik niet en dan ging ik de stad in om wat bier te drinken en tussen mensen te zitten, s’avonds keerde ik dan eenzaam naar mijn holletje terug. Op een van die avonden regende het, ik liep doorweekt terug en liet mijzelf nog eens extra natregenen door onder een lekke regenpijp te gaan staan, daarna opende ik de deur van mijn verlaten werkplaats. Ik sloot hem niet meer maar begon te huilen, heel lang heb ik gehuild. Het was dik 20 jaar geleden dat ik voor het laatst had gehuild.

MAN (49) • Plek: Werkplaats (33 jaar)

Moeder-dochter-eenzaamheid

Ik ben een volwassen vrouw en moeder van drie puberkinderen. In de afgelopen jaren is mij duidelijk geworden dat mijn dochter en ik samen eenzaam kunnen zijn. Dat zijn momenten waarop we elkaar niet begrijpen en woorden eerder de afstand groter maken. We houden van elkaar maar kunnen elkaar dan (even) niet bereiken. We maken ruzie en zeggen de verkeerde dingen. Moeder-dochter-eenzaamheid voelt als heimwee.

VROUW • Plek: in het gezin (in periodes)

Schoolplein eenzaamheid

Ik sta op mijn kniekousen midden op het schoolplein. Ik ben een meisje van 12 jaar. Bij het hek gieren mijn kleinere, fragiele klasgenootjes van de lach. Een van hen draagt mijn schoenen en speelt ‘reus’. Het lijken boten aan haar dunne beentjes. Ging de bel maar…

VROUW (40) • Plek: Het schoolplein

Vervreemende eenzaamheid

Ik was met 17 man een weekendje weg, bij de zeven heuvelen in Zuid-Gelderland. Het waren vrienden van mijn studentenvereniging. Een weekendje met natuurlijk alleen maar drukte, grappen maken en drank. Het was het derde ‘jaar’ dat we de groep ging, maar ik was voor het eerst. Ik voelde me compleet vervreemd van de anderen, merkte dat ik ze niet kende en zij mij evenmin. De persoon op wie ik leunde heb ik nauwelijks gesproken; hij zocht zelf veel de aandacht op; heel anders dan ik hem kende van de éénopéén gesprekken. Hij zag niet dat ik geen aansluiting vond. Ik viel terug op grappen maken, absurditeiten en onderbroekenlol. De keren dat er om me gelachen werd, dempten het surreële gevoel dat je niet aanwezig bent. Bij terugkomst op het station, zeiden we elkaar gedag. “Bedankt weer voor je humor,” zei een van de jongens. Ik herhaalde het langzaam voor mezelf, vol ongeloof, en dacht “M’n humor, dat ben ik helemaal niet.”

MAN (29) • Plek: Zeven Heuvelengebied (Z-Gelderland)